auto_awesome_motionไฟล์ดิจิทัลที่เกี่ยวข้อง (2 ไฟล์)

chrome_reader_modeเรื่อง

เสี่ยวหวาง

chrome_reader_modeคำอธิบาย

เนื้อหาในเอกสารกล่าวถึงผลกระทบของนโยบายการมีลูกคนเดียวในประเทศจีน ผู้เขียนยังกล่าวถึงผลกระทบของเด็กที่ถูกเลี้ยงดูแบบเสี่ยวหวาง หรือจักรพรรดิน้อย ซึ่งหมายถึงบุคคลที่ถูกเลี้ยงดูแบบตามใจ ว่ามีผลกระทบที่ไม่ดีต่อคนใกล้ชิดทุกสถานภาพและบริบท ดังนั้น จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องพัฒนาคนในสังคมให้เป็นคนที่มีคุณภาพ

chrome_reader_modeบทคัดย่อ

๑๖ ตุลาคม ๒๕๓๐ # เสี่ยวหวาง หนังสือฟาร์อีสเทอร์นอีคอนอมิคีวิว ฉบับที่ ๑๖ กรกฎาคม ๒๕๓๐ หน้า ๔๓ ได้พูดถึงผลกระทบซึ่งมิได้คาดฝันของนโยบาย "ลูกคนเดียว" ของสาธารณ รัฐประชาชนจีน ประเทศจีนขณะนี้มีประชากรถึง ๑,๒๐๐ ล้านคน การวางแผนครอบครัว จึงถือเป็นเรื่องสำคัญ รัฐบาลมีนโยบายให้แต่ละครอบครัวมีลูกเพียงคนเดียวเท่า นั้น เด็กที่เป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ได้รับการทุ่มเทความรักจากพ่อแม่ญาติ พี่น้อง เกิดเป็นคนที่มีนิสัยไม่ดี กล่าวคือ เป็นคนเอาแต่ใจตัว ไม่ค่อยนึกถึงผู้อื่น (inconsiderate) ไม่มีจิตใจที่จะช่วยเหลือผู้อื่น เด็กแบบนี้เขาเรียกว่า เสี่ยวหวาง (= จักรพรรดิน้อย) "เสี่ยวหวาง" ก่อให้เกิดความเดือดร้อนแก่ครอบครัวและผู้อื่น ซึ่งจะเป็น ปัญหาทางสังคมต่อไป และเป็นการสวนทางกับสิ่งที่เหมาเจ๋อตงคาดหวังไว้ว่า จะสร้างประชาชนจีนให้เป็นมวลชนที่ทรงคุณค่าและสร้างสรรค์ที่สุด เรื่องนี้เป็นตัวอย่างให้เห็นถึงความหลากหลายและละเอียดอ่อนของเหตุ ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อมนุษย์และสังคมหลายแง่หลายมุม เมื่อประชากรมากก็ทำให้ไม่พอกิน ไม่พอใช้ จำเป็นต้องควบคุมจำนวน ประชากร แต่จำนวนลูกก็มีผลกระทบต่อจิตใจของเด็กซึ่งจะเป็นผู้ใหญ่ต่อไป ถ้ามีเด็กอยู่ด้วยกันหลายคน เด็กไม่เอาใจเด็ก เด็กจะต้องแข่งขันกันที่จะ ได้รับความรักจากผู้อื่น ความรักมิใช่ได้มาง่าย ๆ จะทำอะไรเอาแต่ใจไม่ได้ เด็กลูกคนเดียวไม่มีเด็กอื่นจะต้องแข่งขัน ได้รับข้างของและความรักมาอย่างง่าย ๆ หรืออย่างอัตโนมัติ โดยไม่ต้องลงทุนลงแรงประกอบคุณงามความดีอะไร สมองจึงถูกโปรแกรมให้เป็นผู้รับ โดยให้ผู้อื่นไม่เป็น เราได้ข้อสรุปดังนี้ ผู้ที่ได้รับความรักจากผู้อื่น จึงไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ที่จะรักผู้อื่นเป็นการตอบแทนเสมอไป เสี่ยวหวางคงจะเกิดเพราะเหตุอื่น ๆ อีก โดยไม่จำเป็นต้องเป็นลูกคนเดียวเสมอไป เช่น เป็นลูกคนโตที่ลูกคนที่สองเกิดห่างออกไป ก็จะมีสภาพเป็นลูกคนเดียวอยู่นานพอที่สมองจะถูกโปรแกรมให้เป็นเสี่ยวหวาง หรือเป็นลูกที่พ่อแม่ตามใจ หรือเป็นลูกคนใหญ่คนโต ที่ใคร ๆ ก็พากันยกย่องตามใจ ในประเทศไทยของเราลองมองไปรอบ ๆ ตัวเถิดจะพบผู้ใหญ่ที่เป็นเสี่ยวหวางจำนวนไม่น้อย พวกเสี่ยวหวางนี้ เป็นคนเอาแต่ใจตัวและขาดการนึกถึงคนอื่นอย่างไม่น่าเชื่อว่า ทำไมเขาจึงเป็นไปได้ถึงเช่นนั้น และเป็นเช่นนั้นอย่างไม่ยอมเปลี่ยน เพราะสมองของเขาถูกโปรแกรมให้เป็นเช่นนั้น ความเป็นเสี่ยวหวางของเขาทำให้เกิดความเดือดร้อนแก่คนอื่น ทุก ๆ ระดับ กล่าวคือ เสี่ยวหวางในครอบครัวก็ทำให้ครอบครัวเดือดร้อน เสี่ยวหวางในทีทำงานก็ทำให้เพื่อนร่วมงานเดือนร้อน เสี่ยวหวางในระดับผู้บริหารเช่นระดับคณบดี อธิการบดี หรืออธิบดี ก็ทำให้คนในสังกัดและหน่วยงานเดือดร้อน เสี่ยวหวางในระดับประเทศ ก็ทำให้เดือดร้อนได้ทั่วกันหมด ไม่ว่าประชาชนข้าราชการ ทหาร ตำรวจ ฯลฯ คุณภาพของคนจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดต่อความสุขความทุกข์ของมนุษย์ เป็นส่วนรวม คุณภาพของคนขึ้นกับปัจจัยหลากหลายซับซ้อนทั้งทางรูปธรรมและนามธรรม ไม่ใช่เรื่องจะเหะหะทึกทักกันเป็นขาวเป็นดำกันง่าย ๆ ประเทศของเรานั้นน่าเป็นห่วงเพราะเราสนใจเรื่องคุณภาพคนน้อยให้คุณค่าทางวัตถุและการเสพสุขทางวัตถุ (กามสุขัลลิการนุโยค) กันมาก ถ้าคุณภาพคนของเราเลวลงเรื่อย ๆ เราจะอยู่เป็นสุขกันได้อย่างไร แนวทางการพัฒนากระแสหลักของรัฐบาลที่มุ่ง "ความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ" โดด ๆ โดยไม่คำนึงถึงคุณภาพของคนส่วนใหญ่ เป็นเรื่องที่น่ากลัวและเป็นเรื่องที่ควรได้รับการตรวจสอบทบทวน. --- ลงในหนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับวันที่ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๓๐ pQET เสี่ยวหวาง ประเวศ วะสี

shareแบ่งปันเนื้อหา