auto_awesome_motionไฟล์ดิจิทัลที่เกี่ยวข้อง (2 ไฟล์)

chrome_reader_modeเรื่อง

คุยกับผู้อ่าน (นิตยสารหมอชาวบ้าน ฉบับที่ 118 เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532)

chrome_reader_modeคำอธิบาย

เนื้อหาในเอกสารกล่าวถึงเรื่องวันเด็กแห่งชาติ ผู้เขียนกล่าวถึงความสำคัญของการเลี้ยงดูเด็กให้เติบโตไปอย่างมีคุณภาพ นอกจากนี้ ยังกล่าวถึงปัญหาสังคมที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตความเป็นอยู่ของเด็กทั้งในด้านโภชนาการ ด้านชีวิตความเป็นอยู่และด้านการศึกษา โดยผู้เขียนกล่าวว่าจำเป็นอย่างยิ่งที่คนในสังคมต้องร่วมกันแก้ปัญหาเด็กเหล่านี้เพื่อวางรากฐานให้แก่สังคมต่อไป

chrome_reader_modeบทคัดย่อ

# คุยกับผู้อ่าน ขณะที่เขียนคุยกับผู้อ่านฉบับนี้เป็นวันที่ ๑๔ มกราคม อันเป็นวันเด็กแห่งชาติ ถ้าเราทำความเข้าใจเรื่องของเด็กให้ดี ความเอาใจใส่เกี่ยวกับเรื่องของเด็กจะนำไปสู่การแก้ปัญหาของสังคมเป็นส่วนรวมได้ เพราะเรื่องของเด็กไม่ได้แยกจากเรื่องของผู้ใหญ่และสังคม นอกจากนั้นสิ่งที่มนุษย์รักที่สุดคือลูก ลูกเป็นความสุขและความทุกข์ของพ่อแม่ ถ้าทำอะไรให้ลูกของทุกคนเติบโตขึ้นด้วยความดีความงาม ย่อมได้รับความสนใจและการเห็นคุณค่าจากพ่อแม่ของเด็ก และความร่วมมือในการที่จะช่วยกันสร้างสรรค์สังคมที่ดีงามต่อไป และอีกประการหนึ่งเด็ก ๆ คือรากฐานของสังคมในอนาคต ถ้าช่วยกันเสริมสร้างคุณภาพเด็กในวันนี้ จะช่วยให้สังคมดีในวันหน้า ลองนึกถึงเด็ก ๆ ที่ไม่มีอาหารกินครบทุกมื้อ ต้องไปโรงเรียนด้วยท้องที่หิวโหย จนกระทั่งต้องเกิดโครงการอาหารกลางวันที่โรงเรียนกันเป็นเรื่องใหญ่ เด็ก ๆ ที่ครอบครัวต้องแยกย้ายกันไปคนละทางสองทาง เพราะความล้มละลายของเศรษฐกิจของชาวชนบทส่วนใหญ่ และถ้าคิดว่าสถาบันครอบครัวของมนุษย์คือสถาบันที่สำคัญที่สุดของสังคม สถาบันนั้นกำลังแตกสลายอย่างรุนแรง เด็ก ๆ ที่อยู่ในสลัมที่อึดอัดคับแคบสกปรก และพ่อแม่ไม่มีเวลาดูแลเพราะต้องตะเกียกตะกายหากิน เด็ก ๆ ลูกกรรมกรก่อสร้างที่อาศัยอยู่ในเพิงสังกะสีเล็ก ๆ ที่อุดอู้ และเล่นกันไปตามประสา เพราะพ่อแม่ต้องไปรับจ้างทั้งคู่เนื่องจากค่าแรงต่ำ บางคนโดนไม้ตกใส่หัว บางคนตกในรูท่ออย่างเด็กหญิงสร้อยเพชร เกือบทั้งหมดไม่ได้เรียนหนังสือ เพราะอยู่ไม่เป็นที่ต้องโยกย้ายตามการก่อสร้างไป เด็ก ๆ ที่ไม่มีที่จะเล่น ต้องเล่นตามตรอกตามซอก ตามถนน เพราะเราเห็นแก่การเอาที่ไปทำประโยชน์ทางการค้า ยิ่งกว่าเห็นแก่เด็ก เด็ก ๆ ที่ต้องใช้แรงงานอันเกินกำลังในโรงงานที่มีสภาพอันเลวร้ายที่มีคนเรียกว่าโรงงานนรก เด็ก ๆ ที่เป็นโสเภณีและกำลังติดกามโรค และโรคเอดส์ เด็ก ๆ ที่ถูกลักตัวไปขาย เด็ก ๆ ที่ได้รับความบีบคั้นและทารุณกรรมทางจิตใจเพราะความไม่เข้าใจ และความเครียดทางอารมณ์ของผู้ใหญ่ทั้งที่บ้าน และที่โรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นลูกของคนจน คนชั้นกลาง หรือคนรวย ฯลฯ เด็ก ๆ เหล่านี้บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา และยังไม่ได้ประกอบบาปกรรมอันใด แต่ต้องได้รับผลอันเป็นบาปกรรมของสังคมอย่างน่าสลดสังเวช ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร ถ้าท่านคิดว่าแม่ลูกของท่านก็ยังมีปัญหา ท่านอยากเห็นเขาดีกว่านี้ โปรดทราบว่าลูกคนอื่นก็มีปัญหา และลูกของคนที่โชคร้ายกว่าท่านก็ยิ่งมีปัญหามากกว่าลูกของท่าน และไม่ว่าจะเป็นลูกใครก็เหมือนลูกของท่าน คือเป็นลูกของเราร่วมกัน เป็นลูกของสังคมไทย ที่จะต้องมีโชคชะตาทางสังคมร่วมกัน ถ้าเรามีจิตสำนึกเรื่องเด็กร่วมกันถึงขนาด จิตสำนึกนั้นจะเป็นพลังที่ก่อให้เกิดเจตนารมณ์ทางสังคมที่จะปรับปรุงแก้ไขให้สังคมและสิ่งแวดล้อมเหมาะสมกับวิญญาณน้อย ๆ เป็นล้าน ๆ ดวงที่จะมีโอกาสเติบโตขึ้นด้วยศานติสุข และเป็นบ่อเกิดแห่งศานติสุขในบ้านเมืองของเราต่อไปในอนาคต ประเวศวะลี กุมภาพันธ์ ๒๕๓๒ หมอชาวบ้าน ๓ คุยกับผู้อ่าน | นพ.ประเวศ วะสี # คุยกับผู้อ่าน ขนาดที่เขียนคุยกับผู้อ่านฉบับนี้เป็นวันที่ ๑๔ มกราคม อันเป็นวันเด็กแห่งชาติ ถ้าเราทำความเข้าใจเรื่องของเด็กให้ดี ความเอาใจใส่เกี่ยวกับเรื่องของเด็กจะนำไปสู่การแก้ปัญหาของสังคมเป็นส่วนรวมได้ เพราะเรื่องของเด็กไม่ได้แยกจากเรื่องของ ผู้ใหญ่และสังคม นอกจากนั้นสิ่งที่มนุษย์รักที่สุดคือลูก ถูกเป็นความสุขและความทุกข์ของพ่อแม่ ถ้าทำอะไรให้ลูกของทุกคนเติบโต ด้วยความดีงาม ย่อมได้รับความสนใจและการเห็นคุณค่าจากพ่อแม่ของเด็ก และเมื่อร่วมมือในการที่จะช่วยกันสร้างสรรค์สังคมที่ดี งามต่อไป และอีกประการหนึ่งเด็ก ๆ คือรากฐานของสังคมในอนาคต ถ้าช่วยกันเสริมสร้างคุณภาพเด็กในวันนี้ จะช่วยให้สังคมดีใน วันหน้า ลองนึกถึงเด็ก ๆ ที่ไม่มีอาหารกินครบทุกมื้อ ต้องไปโรงเรียนด้วยท้องที่หิวโหย จนกระทั่งต้องเกิดโครงการอาหารกลาง วันที่โรงเรียนกันเป็นเรื่องใหญ่ เด็ก ๆ ที่ครอบครัวต้องแยกย้ายกันไปคนละทางสองทาง เพราะความล้มละลายของเศรษฐกิจของ ชาวชนบทส่วนใหญ่ และถ้าคิดว่าสถาบันครอบครัวของมนุษย์คือสถาบันที่สำคัญที่สุดของสังคม สถาบันนั้นกำลังแตกสลายอย่าง รุนแรง เด็ก ๆ ที่อยู่ในสลัมที่อึดอัดขับแคบสกปรก และพ่อแม่ไม่มีเวลาดูแลเพราะต้องตะเกียกตะกายหากิน เด็ก ๆ ลูกกรรมกร ก่อสร้างที่อาศัยอยู่ในเพิงสังกะสีเล็ก ๆ ที่อุดอู้ และเล่นกันไปตามประสา เพราะพ่อแม่ต้องไปรับจ้างทั้งคู่เนื่องจากค่าแรงต่ำ บางคน โดนไม้ตกใส่หัว บางคนตกในรูท่อ อยากเด็กหญิงสร้อยเพชร เกือบทั้งหมดไม่ได้เรียนหนังสือ เพราะอยู่ไม่เป็นที่ต้องโยกย้ายตามการ ก่อสร้างไป เด็ก ๆ ที่ไม่มีที่จะเล่น ต้องเล่นตามตรอกตามซอก ตามถนน เพราะเราเห็นแก่การเอาที่ไปทำประโยชน์ทางการค้า ยิ่ง กว่าเห็นแก่เด็ก เด็ก ๆ ที่ต้องใช้แรงงานอันเกินกำลังในโรงงานที่มีสภาพอันเลวร้ายที่มีคนเรียกว่าโรงงานนรก เด็ก ๆ ที่เป็นโสเภณี และกำลังติดกามโรค และโรคเอดส์ เด็ก ๆ ที่ถูกลักตัวไปขาย เด็ก ๆ ที่ได้รับความบีบคั้นและทารุณกรรมทางจิตใจเพราะความไม่ เข้าใจ และความเครียดทางอารมณ์ของผู้ใหญ่ทั้งที่บ้าน และที่โรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นลูกของคนจน คนชั้นกลาง หรือคนรวย ฯลฯ เด็ก ๆ เหล่านี้บริสุทธิ์ไร้เดียงสา และยังไม่ได้ประกอบบาปกรรมอันใด แต่ต้องได้รับผลอันเป็นบาปกรรมของสังคมอย่าง น่าสลดสังเวช ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร ถ้าทางคิดว่าแม้ลูกของท่านก็ยังมีปัญหา ท่านอยากเห็นเขาดีกว่านี้ โปรดทราบว่าลูกของคนอื่นก็ มีปัญหา และลูกของคนที่โชคร้ายกว่าท่านก็ยิ่งมีปัญหามากกว่าลูกของท่าน และไม่ว่าจะเป็นลูกใครก็เหมือนลูกของท่าน คือเป็นลูก ของเราร่วมกัน เป็นลูกของสังคมไทย ที่จะต้องมีโชคชะตาทางสังคมร่วมกัน ถ้าเรามีจิตสำนึกเรื่องเด็กร่วมกันถึงขนาด จิตสำนึกนั้นจะเป็นพลังที่ก่อให้เกิดเจตนารมณ์ทางสังคมที่จะปรับปรุงแก้ไขให้ สังคมและสิ่งแวดล้อมเหมาะสมกับวิญญาณน้อย ๆ เป็นล้าน ๆ ดวงที่จะมีโอกาสเติบโตขึ้นด้วยศานติสุข และเป็นบ่อเกิดแห่งศานติ- สุขในบ้านเมืองของเราต่อไปในอนาคต ประเวศ วะสี

shareแบ่งปันเนื้อหา